از این به بعد اضطراب ممنوع
ساعت ٧:۳٩ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱٥ امرداد ۱۳۸۸  کلمات کلیدی:

اضطراب ممنوع

در تعالیم اسلامی، روشها و شیوه های گوناگونی برای مقابله با اضطراب ذکر شده اند. اصلی ترین عامل برای رسیدن به آرامش، حفظ آن و غلبه بر اضطراب، «ایمان به خداوند» بیان شده است. حضرت علی (علیه السلام) در روایتی کوتاه می فرمایند: «ایمان بیاور تا در امان باشی.» آن حضرت همچنین ایمان به خدا را مساوی آرامش و امنیت می دانند و می فرمایند: «ایمان همان امنیت و آرامش است.»

اینک به برخی از آثار ایمان به خدا و چگونگی آرام بخشی آنها می پردازیم:

الف- خوش بینی-ایمان مذهبی به تلقی انسان از جهان شکل خاصی می دهد، به این نحو که آفرینش را هدفدار و هدف را خیر و تکامل و سعادت معرفی می کند. طبعاً این طرز تلقی از جهان دید انسان را نسبت به نظام کلی هستی و قوانین حاکم بر آن خوش بینانه می سازد. لازم به تذکر است که یکی از راههای تقویت این خوش بینی استفاده از لحظه هاست.


ویلیام جمیز می گوید: «قیافه دنیا در نظر مردم با ایمان فرق می کند، چراکه مردم مذهبی، به طور کلی قبول دارند که هر واقعه و امری که به زندگی آنها ارتباط دارد، انعکاسی از مشیت الهی است.

حالت مرد با ایمان در کشور هستی، مانند حالت فردی است که در سرزمینی زندگی می کند که قوانین و دستورات حکومتی آن کشور را صحیح و عادلانه می داند، به حسن نیت گردانندگان اصلی آن نیز ایمان دارد و قهراً زمینه ترقی و تعالی را برای خودش و همه افراد دیگر فراهم می کند و معتقد است: تنها چیزی که ممکن است موجب عقب ماندگی او بشود، تنبلی و بی تجربگی خود او و انسان هایی است که مانند او مکلف و مسئولند. اما یک فرد بی ایمان، در همین کشور قوانین آن را فاسد و ظالمانه می داند و چاره ای جز پیروی ندارد. درون چنین فردی همواره پر از عقده، کینه واضطراب است و هرگز به فکر اصلاح خودش نمی افتد.

ایمان و آرامش

ب- روشن دلی

انسان همین که به حکم ایمان مذهبی جهان را به نور حق روشن دید، همین روشن بینی فضای روح او را روشن می کند و در حکم چراغی می گردد که در درونش افروخته شده باشد. چنین فردی به خوبی مشکلات را درک می کند و با روشنایی نور ایمان و در پرتو عنایات خداوند متعال، به حل مشکلات می پردازد، و کمتر دچار اضطراب می شود. برخلاف او، یک فرد بی ایمان، جهان در نظرش، پوچ و تاریک است، خالی از درک و بینش و روشنایی. به همین سبب، خانه دلش هم در این تاریکخانه ای که خود فرض کرده، تاریک است و راه حل مشکلات و رفع اضطراب حاصل از آنها بر او بسته است.

ج- اطمینان خاطر

استاد شهید مطهری در بررسی محققانه خویش، آثار و فواید ایمان را به این شکل ترسیم می کند: ایجاد بهجت و انبساط ، نیکوسازی  روابط اجتماعی و در نهایت کاهش و رفع ناراحتی ها.[6]اثر چهارم ایمان به لحاظ انبساط، آرامش خاطر است. دربرنامه ای که از جانب خداوند متعال آمده به وضوح و روشنی، از بدو تا ختم و در نهایت، اتصال حقیقی ترسیم گشته است. به این لحاظ انسانی که در این راه گام برمی دارد، در همان گام های آغازین، آرامش خاطر کاملی را می یابد که نتیجه احساس تصور و اتصال شیرینی بین خالق و مخلوق است.  مگر نه آنست که «الا بذکرالله تطمئن القلوب»

د- کسب رضایت

به دست آوردن رضایت در زندگی برای بهداشت روانی لازم است. و این رضایت تنها در سایه ایمان به خدا کسب می شود. فردی که ایمان دارد که تنها باید خدا را راضی کند دیگر نگران راضی کردن دیگران از خود نیست. فردی که برایش رضایت کسب شود و کسب رضایت برای دیگران برای او مهمتر از کسب رضایت برای خودش باشد از نظر عاطفی رشد یافته است. از ترس و اضطراب و تنش نسبتاً راحت است. بر مشکلات غلبه می کند و به سوی مقصد پیش می تازد.

قرآن کریم می فرماید: «هر کس از توجه و یاد من روبگرداند، زندگی سخت و پر از فشار خواهد داشت.»

 

 

ھ – کسب امنیت

 

احساس امنیت عبارت است از: احساس آزادی نسبی از خطر، این احساس، وضع خوشایندی را ایجاد می کند و فرد در آن دارای آرامش جسمی و روحی است. ایمنی از احساسات و عواطف حیاتی و زیربنایی برای تأمین بهداشت روانی است. افراد ناامن نامتعادل اند. شخصی که دائماً احساس عدم امنیت، ترس و خطر از بیرون و درون خود می کند، نمی تواند انسان سالمی باشد. خطرها گاه نسبت به امور مادی و ضررهای دنیوی است و گاه نسبت به مسائل زندگی معنوی و ماورای طبیعت، به هر حال احساس عدم امنیت در هر دو مقوله، حس اضطراب و تنش و نگرانی را برای فرد ایجاد کرده و او را می آزارد.

و- عدم پشیمانی و ناکامی

فرد باایمان هرکاری که می کند برای خداست و اجر او محفوظ است، بنابراین کاری به شکست و پیروزی ندارد و عقده ای در او نیست، زیرا ریشه تمام عقده ها ،انتظارهای واقع نشده و ناکامی هاست. فرد با ایمان هرگز ناکام نیست، چون کام خود را از رضای خدا و مقبول شدن نزد او می گیرد و با خیال راحت زندگی می کند.

ز- احساس عشق و دلگرمی

کسی که می داند خدا حاضر و ناظر بر اعمال اوست و هیچ عملی از او نابود نمی شود و خریدار تلاش او خداست، آن هم با قیمت بهشت و رضوان. حتی گاهی بدون تلاش و تنها به خاطر حسن نیت انسان، اجر و پاداش مرحمت می کند. چنین شخصی با دلگرمی و عشق زندگی می کند، می داند که خدا انیس و مونس اوست و هیچگاه او را تنها نمی گذارد پس به رحمت خدا هم امیدوار می شود.

 منبع: مدرسه علمیه نرجس